مقدمه بخامهء جناب آقاى على اصغر حكمت بنام خداوند جان و خرد « اقليم پارس » را مادام كه بنان و بيان نويسندگان و گويندگان پارسىزبان باقى و پايدار است ، « غم از آسيب دهر نيست » . زيرا در طول مرور ايّام و درگذشت سنين و اعوام ، هميشه سعى جميل و كوشش مستمرّ اين جماعت ، اوصاف آن كشور هنرپرور را بر صفحهء روزگار نقش كرده و با زبان سحّار و كلك فتّان خود مناقب آن سرزمين را بلهجات شيرين و كلمات دلاويز ، به زبان نظم و نثر ، مخلّد ساخته‌اند . در تاريخ فرهنگى ايران ، محامد و اوصاف پارس فصلى برازنده و سرگذشت دلپذيرى را تشكيل داده كه در ذيل كتب جغرافى و تواريخ و تذكره‌ها و ديوانهاى شعر و روايات نثر مسطور و مذكور است . بطورى كه ، از به دو تأسيس سلطنت پارسيان ، يعنى زمان كيخسرو ( كورش ) شاهنشاه بزرگ ايران ، تا امروز پياپى اين پارس‌نامهء مبارك را اخلاف از اسلاف منتقل ساخته و تا بروزگار ما آن سلسلهء زرّين متّصل و پيوسته شده است . اينك در زمان حاضر ، نوبت به باستان‌شناسان هنرمند رسيده است كه در اين باب فصلى نوين گشوده ثبت آثار تاريخى آن سرزمين را در صفحات آثار خود جاويدان فرموده‌اند . يكى از آن‌ميان محمّد تقى مصطفوى كه استادى گرانمايه است ، در اين ايّام با چشم علم و هنر و با ديدهء دانش و بينش بر آن سرزمين نظر افگنده و همان سنّت محمود و روش پسنديدهء ديرينه را متابعت فرموده حاصل مطالعات ممتدّ و تحقيقات